Ramselsesteenweg 70, 2235 Hulshout
Geboren
te Lier op 04 december 1954
Gehuwd
met Greta Breemans, vader van Ellen, Joost, Karen, Joris en Katrien
Diploma:
Landbouwkundig Ingenieur (KU Leuven)
Burgemeester
van Hulshout sedert 1982
Volksvertegenwoordiger
provincie Antwerpen sedert 2003
Na het
overlijden van zijn vader Joris (burgemeester-senator-Europarlementslid) op 25
augustus 1981 is Mark Verhaegen door zijn fractie voorgedragen en begin 1982
buiten de Gemeenteraad als burgemeester benoemd.
Ondertussen
leidt hij te Hulshout een homogene meerderheid na de gemeenteraadsverkiezingen
van oktober 1982, 1988, 1994 en 2000.
Sedert een
15-tal jaren, tot op zijn eedaflegging in de Kamer, maakte hij onafgebroken deel
uit van het Directiecomité van de IOK (Intercommunale
Ontwikkelingsmaatschappij voor de Kempen), enkele jaren als ondervoorzitter.
I.O.K. werd in 1962 opgericht onder impuls van zijn vader.
In deze
hoedanigheid heeft hij de streekontwikkeling mee kunnen boetseren en de opgang
van deze streek mee kunnen vorm geven.
Hij was lid
van de Provincieraad van Antwerpen van 1985 tot 1987 en van 1994 tot op zijn
eedaflegging in de Kamer.
Door zijn
verkiezing in de Kamer heeft hij met spijt het mooie werk in IOK moeten opgeven.
Toch blijft hij
zich inzetten voor zijn streek. Hij is immers schatplichtig aan
zijn omgeving, aan de Kempen en haar inwoners.
Ook is het hem
voortaan niet meer toegelaten in de Provincieraad te zetelen. Zelfs na het
kerntakendebat blijkt men geen goede raad te weten met dit bestuursniveau dat
met de tijd wellicht van het politieke toneel zal verdwijnen.
Ook is hij nog
bestuurslid in verschillende maatschappijen en intercommunales, echter van
minder belang.
Politiek is een
passie geweest in zijn leven.
Men engageert
zich voor een idee, een dorp, een streek, een volk.
Uiteindelijk
tracht men dit idee ook de nodige invulling te geven.
Hij is steeds
tevreden als jonge mensen zich in de politiek engageren, waar ze ook
terechtkomen. Dit engagement wil hij steeds steunen, omdat politici nodig zijn.
Ondanks alle kritiek op politici is een land zonder hen een dictatuur of een
land in chaos.
De toekomst
is zijn obsessie.
Een goed beleid
voeren is antwoorden van morgen geven op vragen van vandaag.
Een goed
politicus blijft over de golven kijken. Hij verliest nooit de haven uit het oog
waar hij uiteindelijk wil toekomen
Hij heeft het
als burgemeester al lang ondervonden: “besturen doe je niet op TV, maar op
straat, op school, bij mensen thuis.”
Hij beleeft
elke dag de politiek “an sich”, is dikwijls voor de mensen het eerste en
enige contact met politiek.
De
lijfspreuk op deze webstek is dan ook: “Politici moeten weer ten
dienste staan van de bevolking en niet voor zichzelf.”
“Een politicus
die niet dient, dient tot niets” zegt hij.
Mark Verhaegen
figureert al sedert 1981 onafgebroken voor parlements- en
provincielijsten. Telkenmale geeft hij de electorale impulsen. Het is de wil
van de kiezer dat hij zichzelf kiesbaar stelt.
De halvering
van de lijststem was ook voor hem een historisch politiek gegeven: hij wipte
over enkele medekandidaten en was erbij.
Pieter De Crem
vertelde ooit voor GvA (februari 2002): “ de paarsgroene regeringsploegen worden
gevormd door veertigers en vijftigers, de generatie die binnen de CD&V
nooit echt aan bod is gekomen, die nooit werd gevaloriseerd. Had die groep meer
kansen gekregen binnen de CVP, dan hadden wellicht meer kiezers van die
generatie voor ons gestemd.” Mark Verhaegen herkent zich hierin.
Hij wil zijn
ruime politieke ervaring als beleidsmaker en vertrouwensman (dienstbaarheid
binnen gemeente en ver erbuiten) ten nutte maken voor meer en een betere
samenleving.
Dank zij zijn
positie midden de mensen voelt hij ook de polsslag van de mensen, zet hij
een antenne uit die hun noden, de échte noden, moet ontcijferen
(decoderen) en die hij wil omzetten in beleidsdaden. Voor alles waarvan de mens
wakker ligt.
Hij wil met
eigen oplossingen komen vanuit de leefwereld van de mensen.
Meer dan ooit
wil hij de schouders zetten onder een project van behoorlijk bestuur.
Tijdens de
verkiezingscampagne heeft hij gezegd en geschreven dat de goednieuwsshow na
18 mei 2003 stopt…
De bevolking
werd een rad voor ogen gehouden; terwijl de regeringen zichzelf feliciteren
kampte de bevolking met een stijgende werkloosheid, stilvallende economie,
minder starters, faillissementen, langere wachtlijsten voor zorg, sociale
huisvesting,…
In de
voorafgaande jaren van hoogconjunctuur hebben de regeringen geen reserve
aangelegd en werden de mensen platgeslagen met tal van beloften.
Nu was de
grabbelton van de hoogconjunctuur leeg en bleek dat de regering niet vooruit
heeft gekeken.
Alle kansen
werden vergooid.
Geen buffer
tegen werkloosheid, geen geld voor rioleringen, nieuwe initiatieven van
buitenschoolse kinderopvang, technologisch dreigen we helemaal weg te zakken
(België investeert vandaag hooguit 1% van zijn BBP in research. Veel
toonaangevende onderzoekers wijken daarom uit naar het buitenland)…
Onze
kinderen gaan de rekening betalen.
Zijn eerste
ervaringen in de Kamer
Deze waren op
politiek vlak desastreus: de regering pleegde een verrassingsaanval met nieuwe
belastingen (Fientje kwam om haar tientje); gaf de Walen hun
“mitrailletten en sigaretten” (regionalisering van de wapenhandel en hierdoor
geen Vlaamse pottenkijkers meer bij de FN-wapenleveringen; herinvoeren van de
tabaksreclame), palavert over het kiesstelsel (problemen van de politici over
hun eigen postjes en niet deze van de mensen) en gaat dan een maand in congé.
En als de ozon
dreigt, elke dag wees de weerman of –vrouw erop, zeggen ze dat het ozonplan van
Verhofstadt I op niks trok.
Onze uitdaging
ligt op het vlak van de waardedossiers.
We zijn écht
vooruitstrevend, willen àlle mensen kansen geven en hen daarbij
stimuleren.
Met een
overheid die het kader schept en het initiatief aan de
mensen laat.
In het federaal
regeerakkoord hadden we een onmiddellijke en aanzienlijke
lastenverlaging voor de bedrijven opgenomen, in de eerste plaats
voor de productiesector en de verzorgende sector.
We hadden
onmiddellijk concrete afspraken gemaakt voor de oplossing van een
aantal échte communautaire problemen.
(Het doet hem
veel pijn te horen van de fractievoorzitter van MR, Daniël Bacquelaine, dat de
regering bij haar formatie in 2003 beslist heeft om aan het
communautaire geen voorrang te geven.
Een betere
omschrijving van wat het “forum” zal doen en zeker niet doen kan niet gegeven
worden. Ondertussen hebben de Walen hun “mitrailletten en sigaretten”.
In het kielzog
hiervan zou hij effectief starten met de overheveling van
bevoegdheden naar de gewesten of gemeenschappen, in eerste fase
tewerkstelling, mobiliteit, gezondheids- en gezinsbeleid, met daaraan gekoppeld
fiscale autonomie.
Hij zou een
écht gezinsbeleid voeren, met o.m. verhoging van de
kinderbijslag
(met ons had
elk kind dubbele kinderbijslag vanaf begin van schooljaar 2003-2004);
gezinsondersteunende maatregelen (o.m. invoeren kwali-tijd-kaart om de
combinatie arbeid en gezin te vergemakkelijken).
Hij zou direct
een aanpassing doorvoeren van de snel-Belg-wet
(voor zijn part
afschaffen)
en de
drugswet.
Hij wil ons
land uit het sukkelstraatje.
Politiek is de
kunst van de haalbare keuzes. Er moet orde op zaken komen.
Wat we vandaag verzuimen, zullen onze kinderen later moeten doen. Dit is een
gouden regel die hij in het begrotingsbeleid al decennia nauwlettend toepast.
De riante
budgettaire uitgangspositie die de regeringen in ’99 nalieten werden aan het
korte termijndenken opgeofferd.
In tijden van
veel geld werden verkeerde keuzes gemaakt.
De
Mathot-houding van paars(groen) “de economie is vanzelf slecht geworden, ze zal
vanzelf beter worden” is een historische vergissing.
Ook de
populaire gratis maatregelen hadden geen enkel economisch effect.
Het kan niet
snel genoeg…als het kalf (of 2 koeien??)
verdronken is.
Too little
and to late politiek.
Wij hebben een
plan dat radicaal komaf maakt met de wachtlijsten in de
kinderopvang, de jeugdzorg, de gehandicapten, de geestelijke gezondheidszorg, de
thuiszorg en de residentiële ouderenzorg.
Soms lijkt het
wel dat paarsgroen een grote wachtkamer heeft gemaakt
Wij gaan voor
een alternatief voor paars: een betrouwbare en kwaliteitsvolle overheid
(geen Copernicus-vaudeville op kap van de belastingbetaler, geen
onbetaalbare, maar minder beschikbare politie,…), met politici die de
waarheid durven zeggen en borg staan voor een doeltreffende justitie,
recht op veiligheid, gedurfd integratiebeleid, goede en betaalbare
gezondheidszorg, volwaardige sociale bescherming, kosteloos leerplichtonderwijs,
werkbare combinatie gezin-arbeid-vrije tijd; sterk Vlaams economisch beleid ter
bestrijding van de werkloosheid, duurzame ontwikkeling,….
De
christen-democraten zijn meer dan 50 jaar geleden met het begrip “rentmeesterschap”
de uitvinders van wat nu “duurzame ontwikkeling” wordt genoemd: de wereld
minstens even leefbaar houden als wij hem gekregen hebben en als het kan
leefbaarder. Dit impliceert bijzondere aandacht voor een gezonde
overheidsbegroting, de milieuproblematiek,…
We hebben oog
voor de lange termijn: met ons geen financiële avonturen.
Geen
doorschuifoperaties of bedrieglijke begrotingsopsmuk, geen verspillingen door
stop and go beleid genre Copernicus.
We willen een
verzoening tot stand brengen tussen de economische
logica en de samenhorigheidsgedachte. Paars brengt die synthese
niet.
Er is te weinig
sociaal en te weinig economie.
Of zoals
Balkenende het zegt: “de socialisten zijn te weinig solide en de liberalen zijn
te weinig sociaal.”
We moeten het
debat durven aangaan over onze economisch-financiële, demografische en
ethisch-culturele toekomst.
Wat zullen de
gevolgen van de Europese uitbreiding zijn met het aanbod
van goedkope Poolse bouwvakkers voor onze bouwsector; met de goedkope
Tsjechische vervoerbedrijven voor onze transportsector; met de kosten voor
opkrikken van de onrendabele Oost-Europese landbouw en verouderde
staatsbedrijven; met de emigratiegolf; met het christendom…
Om nog te
zwijgen over het zwak Europa dat door de knieën is gegaan voor de chantage van
de Turken, het akkoord met Turkije dat Karel Van Miert “avonturisme”
noemt.
Vooral
middelgrote productiebedrijven zullen vanwege de loonkosten naar Oost-Europa
verhuizen. Daar bedragen die loonkosten slechts een tiende (Polen) tot een
twintigste (Roemenië) van de onze.
Volgens
VBO-voorzitter Luc Vansteenkiste zal de uitbreiding van de EU (zonder Turkije)
op korte termijn tot gevolg hebben dat de economische groei in België de komende
5 tot 10 jaar gemiddeld onder de 1% per jaar blijft. Had men niet beter verder
aan een uitbreiding in de diepte dan in de breedte gewerkt?
We moeten op de eerste plaats onze torenhoge staatsschuld terugbrengen van 100% naar 60% van het Bruto Binnenlands Product.
Anders zijn
onze andere problemen (i.c. onbetaalbare pensioenen, dure gezondheidszorgen,
hoge werkloosheid, begrotingstekorten) niet beheersbaar.
Dan is er
ruimte voor een ernstige lastenverlaging om jobs te scheppen, zowel voor
bedrijven als in de zorgsector; ruimte om het ondernemen aan te moedigen; ruimte
om de laagste inkomens (gepensioneerden en zieken) te verhogen,…
De OESO
voorspelt voor de komende 20 jaar in Europa een toename van 70 miljoen
gepensioneerden tegenover slechts 5 miljoen actieven; in 2030 is 45% van
de Belgen ouder dan 65 jaar.
Tegen 2050 zijn
er in België 1,5 miljoen 80-plussers!
Zelfs de
beloofde 200.000 nieuwe jobs volstaan niet om de
doelstelling van het Europees akkoord van Lissabon uit 2000 te halen, waarbij
België in 2010 een werkgelegenheidsgraad moet bereiken van 70% van de
actieve bevolking. Nu zitten we net onder de 60%.
Uit een recente
studie van de Internationale Arbeids Organisatie in Genève blijkt voortijdig met
pensioen gaan nergens in Europa voordeliger dan in België. Elders moeten
vervroegd gepensioneerden veel meer inleveren. Hoe gaan we die “pensioenval”
aanpakken?
We moeten
resoluut voor Vlaamse jobs gaan.
Vanuit mijn
christen-democratische overtuiging wil ik toegevoegde
menselijke waarden: personalisme (geen individualisme;
mensen zijn niet gelijk, maar wel gelijkwaardig); verbondenheid
(geen losse verbanden=ook meldingsbereidheid verdachte personen, handelingen,…),
vrijheid binnen verantwoordelijkheid (geen individualisme, zeker
ook geen overheid die alles moet regelen binnen een verzorgingsstaat waar
persoonlijk initiatief nog nauwelijks mogelijk is); en lange termijn
denken (geen kortzichtigheid).
Op dit vlak
bevindt zich o.m. het onderscheid tussen blijdschap en geluk.
Teveel wordt
vandaag gespeeld op het voldoen van onmiddellijke behoeften van de kiezer:
hoogte verkeersboetes, aantal gram drugs op zak, zelfs afschaffen huiswerk voor
scholieren.
Gratis
bussen, gratis elektriciteit, gratis kan niet, het is een
herverdelingsmechanisme op kosten van Jan Modaal.
Het is
duidelijk dat onze hoge welvaart niet gepaard gaat met een evenredig
geluksgevoel. Onze samenleving dreigt te ontrafelen (de kringen die het
kader van ons leven vormen en die houvast bieden op sociaal-economisch,
cultureel en moreel vlak, worden steeds minden hecht), torenhoog
zelfmoordcijfer, toenemende verkeersagressie, onveiligheidsgevoelens en
onzekerheid over tewerkstelling en inkomen; duurzame relaties lopen op de
klippen (gezinnen zijn meer en meer kleine gevoelige kernen die bij één felle
bliksemflits kunnen spatten; fragiele eilanden waarop emoties hoogtij vieren
omdat mensen mensen zijn en niet van staal of beton),…
Wij gaan voor
een warme samenleving op mensenmaat, met een extra
ondersteuning van gezin en vrijwilligerswerk. Warme opbouwende relaties
motiveren en verhogen het goed-gevoel.
Een samenleving
ook waar iedereen kansen krijgt om deel te nemen, maar dan verwachten we
ook dat iedereen een aantal verantwoordelijkheden en maatschappelijke
plichten aanvaardt.
Het stemt me
argwanend in de nieuwe Europese grondwet niets terug te
vinden over de erkenning dat onze culturele wortels reiken in het christendom.
Het westerse denken en de Europese cultuur zijn schatplichtig aan het
christelijk mens- en wereldbeeld.
(de Poolse
grondwet van 1997 stelt uitdrukkelijk: “de waarden van de Unie omvatten de
waarden van hen die geloven in God als bron van waarheid, gerechtigheid,
goedheid en schoonheid, alsook deze van hen die dit geloof niet delen maar deze
universele waarden respecteren ontspringend aan andere bronnen.”).
Het is een
gemiste kans dat de Europese Conventie geen expliciete verwijzing doet naar het
christendom als bakermat van de Europese beschaving. Het christendom is één van
de bindende krachten van Europa.
We willen een
warme samenleving op mensenmaat (in antwoord op de verkilling en
individualisering) waarin vrijheid gekoppeld wordt aan verbondenheid en
verantwoordelijkheid.
Eén van 2
belangrijke missies die onze partij vandaag heeft is volgens Mark Verhaegen een
verdergaande staatshervorming bewerkstelligen. De andere is het ingaan
tegen de ethische normenvervaging, een ethisch surplus tot stand
brengen.
De Paarse draad
is gebaseerd op Vlaamse toegevingen.
Hij wil
daarentegen dat Vlaanderen een eigen toekomstproject kan uitbouwen.
Met vriendelijke groeten,
Mark